Vitale Wooncomplexen I. OMANIDO

Kees Penninx | 2016-09-26, 11:54

Een blog over gemeenschapsvorming in wooncomplexen van senioren

Woningcorporaties merken al geruime tijd dat veel wooncomplexen van senioren na van verloop van tijd hun kracht verliezen. Bewoners worden ouder, hebben meer zorg nodig en ontmoeten elkaar minder vaak. Met het Experiment Vitale Wooncomplexen onderzoekt kennisinstituut Platform 31 samen met bewoners van tien wooncomplexen hoe zij van hun woongebouw een bruisende sociale gemeenschap kunnen maken. ActivAge ontwikkelde hiervoor de methode Studio BRUIS - Samen buurten. We trainden bewoners en corporatiemedewerkers en coachen hen nu op locatie. In deze blog hou ik je graag op de hoogte van de bevindingen rond dit prachtige experiment.

Sociale BRUIS in 55-plus complexen
Er staan in Nederland al gaue enkele duizenden van zulke wooncomplexen. Kenmerken: veertig tot soms meer dan 350 appartementen, sociale woningbouw, niet altijd in de sterkste wijken, officieel 55+ maar meestal 75+. Waar willen we naar toe? In het Experiment hebben we ‘bruisend’ zo omschreven: 

  • bewoners kennen elkaar;
  • voelen zich verbonden met elkaar;
  • doen actief mee met activiteiten;
  • organiseren zelf activiteiten;
  • beheren en benutten zelf de algemene ruimten.

Dat is het ideaal. Wat kunnen bewoners hier zelf aan doen? En hoe kan de corporatie hun zelfwerkzaamheid ondersteunen? Om daar achter te komen heb ik de tien deelnemende complexen bezocht en heel veel bewoners gesproken. Ik snapte hun zorgen best. Het is gewoon niet leuk als je merkt dat die ooit druk bezochte activiteiten keihard teruglopen. Als de gemeenschappelijke ruimte steeds vaker leeg staat. Als mensen zich terugtrekken in hun woning en je om je heen steeds meer eenzaamheid voelt. Tijdens werkbezoeken vraag ik: wie kan daar wat aan doen? Ik voel hun aarzeling. Daar hadden we de activiteitenbegeleiding en de bewonerscommissie toch voor? Op zo’n moment is het tijd voor OMANIDO.

OMANIDO
OMANIDO staat voor ‘Oud maar niet dood’. Het is de naam van de rebellenclub van Hendrik Groen, 83 ¼ jaar, bewoner van een seniorencomplex in Amsterdam Noord. Over zijn ervaringen schreef Groen twee verrukkelijke dagboeken. In het eerste, Pogingen om iets van het leven te maken, leren we Groen kennen als ‘technisch bejaard’: stramme benen en veelvuldig doktersbezoek. Maar hij weigert te geloven dat het leven dan alleen nog maar moet bestaan uit achter de geraniums zitten met een bakje koffie en wachten op het einde. OMANIDO neemt het heft in handen. Aan de clubtafel is praten over ziektes en kwalen voortaan taboe. De clubgenoten passeren de verzuurde instellingskok met zelf bereide maaltijden. Ze gruwen van het jaarlijkse - en we gaan nog niet naar huis! - busreisje naar de Keukenhof. Om de beurt organiseert een van de rebellen een exclusief rollatorvriendelijk uitstapje of een etentje in een exotisch restaurant. Het leven krijgt weer glans.

Verborgen wensen
Bij studio BRUIS spreken we niet over OMANIDO maar van BRUIS-kringen. Of voor wie wil: micro-activiteiten. Het idee is hetzelfde. Organiseer niet meer alles centraal maar stimuleer ontmoeting rond eigen wensen en interesses. En faciliteer indien nodig de daaruit voortkomende zelf gekozen en zelf geregisseerde activiteiten: eet- en breiclubjes, een wandelgroepje, samen naar een concert, verhalen vertelgroepjes en natuurlijk klassiekers als de klaverjasclub en de bingo. Dat lijkt simpel, maar vraagt van iedereen een behoorlijke omslag: bewoners, bewonerscommissie, professionals. Een mooi voorbeeld is woon-zorgcomplex Elisabeth in Zutphen. Tachtig appartementen, nu nog domicilie van een grote zorgaanbieder, over enige tijd een woongebouw voor zelfstandig wonende senioren in handen van een woningcorporatie. De heer Lustenhouwer woont er nu voor het derde jaar en volgde de training Studio BRUIS, samen met een medewerker van corporatie Ons Huis. Geïnspireerd door de training vroeg Lustenhouwer medebewoners naar hun wensen, ideeën en vragen over samenleven in het gebouw. Oef! Dat was nog nooit gebeurd. Sommigen moesten even van de schrik bekomen. Anderen vonden deze vraag een verademing. Onder de oppervlakte barstte het van de wensen. Waarom is er geen kerstdiner meer? Kan er niet af en toe een tentoonstelling georganiseerd worden? Graag een winkeltje voor eerste benodigdheden in huis. Het barstte ook van de energie. Ik wil een bridgeclub starten. Kunnen we een high tea doen af en toe? Kunnen we een klusjesgroep starten voor en door bewoners? Kunnen we de tuin gedeeltelijk zelf gaan onderhouden? De laatste vraag kwam van een bewoonster van 87 jaar.  

Fijn om het zelf te regelen
Ik schuif aan bij een bijeenkomst van de bewonerscommissie. Onderwerp: hoe gaan we Studio BRUIS in dit wooncomplex op de kaart zetten? Aan tafel zit ook een activiteitenbegeleider en enkele vrijwilligers uit het dorp die zich inzetten voor het welzijn van de bewoners. Die hebben in eerste instantie zo hun bedenkingen. Een klusjesgroep voor en door bewoners? Niet nodig toch? De vrijwilligers doen dit al jaren met liefde en plezier. Een aanvraag is zo ingediend en echt, de vrijwilligers zijn heel flexibel inzetbaar op doordeweekse dagen tussen 09:00 en 16:00 uur. Ontzettend lief, vinden anderen aan tafel. Maar zij zien een andere toekomst voor het wooncomplex. Er is een groeiende groep bewoners – onder hen veel nieuwkomers – die het fijn vindt om zelf dingen te regelen. Om er zelf over te gaan. Onder elkaar, 24/7. Zij zien een woongemeenschap voor zich, geen instituut. Niet alles hoeft aangedragen te worden door professionals en vrijwilligers van buiten.

Eerste lessen
Er is veel verbogen talent in huis. Lustenhouwer noemt het voorbeeld van een alleenstaande Italiaanse man die hier al jaren woont. Hij spreekt vrijwel niemand. ‘De taal hè?’ Lustenhouwer vroeg hem of hij het leuk zou vinden om aan een paar mensen Italiaanse les te geven. Daar had de man nog nooit aan gedacht. Hij fleurt ter plekke helemaal op. Een andere bewoner, eveneens weinig contacten, blijkt erg van klassieke muziek te houden. ‘Een keer per week samen met enkele andere bewoners een uurtje naar Radio 4 luisteren, zou dat iets zijn voor u?’ Weer een blij gezicht. Sterker nog, dat wil de muziekliefhebber best zelf organiseren. Hoe simpel kan het zijn. Lustenhouwer: ‘Mensen vinden het fijn als ze iets kunnen betekenen voor een ander. Daar zit geen leeftijdsgrens aan. Je moet het alleen soms even vragen. We moeten niet zo bang zijn om elkaar iets te vragen.’

Zo leren we werkende weg de eerste lessen in Studio BRUIS. Zet in op ontmoeting. Spreek mensen persoonlijk aan. Zoek de energie, het talent. Geef aan wat allemaal wel kan. Stimuleer dat mensen zelf dingen oppakken en stop met alles centraal willen organiseren. Durf elkaar iets te vragen.

Meer lessen in mijn volgende blog. Heb jij ook ervaring of ideeen? Hoe maak je van een wooncomplex een bruisende gemeenschap? 
Wil je reageren? info@activage.nl

Kees Penninx is veranderkundige en oprichter van Bureau ActivAge. ActivAge werkt aan nieuwe concepten en praktische toepassingen rond wonen, informele zorg en maatschappelijke participatie van ouderen. www.activage.nl

Reacties


2016-10-10 13:42 | Yvonne Witter: Prachtige blog! En het thema is erg actueel. Vorige week was ik in België waar een nieuwe woonvorm is gestart (De-living) en waar ik heb gewezen op de Bruismethode want zij houden zich ook bezig met het vraagstuk hoe hun woongemeenschap vitaal te houden. Met het langer thuis wonen en het ontstaan van nieuwe woonvormen zal het vitaal houden van gemeenschappen belangrijk blijven. Het benutten van talenten van jong en oud, oog hebben voor wederkerigheid, maar ook respectvol zijn naar mensen die minder kunnen of willen bijdragen. OMANIDO staat voor mij voor: Oud Maar Nieuwsgierig Dromen (en Doen). Op naar bruisende woongemeenschappen en wijken!

2017-01-07 11:12 | Alex Sievers: Mooie blog en mooie voorbeelden van hoe eenvoudig dingen kunnen zijn in community building. Ook ik merk dat senioren graag heel veel zelf willen organiseren en verantwoordelijkheid willen dragen voor het wel en wee in hun eigen leefomgeving. Een klein beetje sturing wordt overigens ook zeer gewaardeerd. Deze twee zouden wat meer hand en hand mogen gaan zoals ook diverse voorbeelden van over zee laten zien. Wat me overigens steeds weer verbaast in onderzoeksopztten rond ouderen en jongere senioren is dat vrijwel altijd de focus ligt op projecten in het sociale huursegment. En als er al aandacht is voor projecten daarbuiten dan baat het over het topsegment. In mijn optiek zouden we meer oog moeten hebben voor wat er zich in het zeer omvangrijke middensegment afspeelt. Al was het maar om van elkaar te kunnen leren. Zie ook onze initiatieven in ParkEntree Schiedam.

2017-01-10 17:54 | Kees Penninx: Eens met je opmerking over het middensegment Alex. Enige bedenkingen bij '...hoe eenvoudig dingen kunnen zijn in community building.' Het is de charme van de eenvoud, dat wel, maar daarachter schuilt een complexe werkelijkheid die veel inventiviteit en kennis van zaken vraagt. Community building is zowel een levenswijze als een vak. Hpelijk krijgt dat vak weer meer erkenning in de huidige tijd.





Vitale wooncomplexen II. Koffietafelrevolutie

Kees Penninx | 2016-12-14, 14:06

Een blog over gemeenschapsvorming in wooncomplexen van senioren

In de Assense wijk Pittelo staat de Amstelflat, een 55+ seniorencomplex met 110 appartementen, eigendom van woningcorporatie Mooiland. Samen met de Huurders Organisatie Amstelflat (HOA) meldde Mooiland zich aan voor het Experiment Vitale wooncomplexen van Platform 31. Nog niet zo lang geleden was hier sprake van leegstand. Nu bruist het in de Amstelflat. Hoe dat kan? Liefde voor oudere mensen, gebak en… een kleine revolutie aan de koffietafel.

Oude mensen leuker
Karin Kuiper, dochter van een bewoner en Agustinus Tupariu volgden de door ActivAge ontwikkelde training Studio Bruis – Samen buurten. De training reikte tools aan waarmee bewoners zelf aan de slag kunnen om van hun wooncomplex een bruisende woongemeenschap te maken. Karin is vrijwillig coördinator Studio BRUIS in de Amstelflat. Ze heeft een bachelor maatschappelijk werk en voltooide onlangs de opleiding archeologie. “Maar ik vind oude mensen leuker dan oude dingen” zegt ze met een grote glimlach. Ze geniet ervan als ze niet alleen haar vader, maar zowat alle 140 bewoners in het complex wat sprankjes blijheid kan bezorgen.

Gebak
Augustinus Tupariu is voorzitter van de Bewonerscommissie. Welbespraakt, flamboyant, een en al charme. Augustinus weet de harten van de mensen te raken. Ook ik hou al na vijf minuten van deze man. Bij mijn eerste bezoek aan de Amstelflat - opgewacht door de voltallige Welzijnscommissie én de Activiteitencommissie - moet Augustinus opeens even weg. “Het is feest!” licht hij nogal mysterieus toe. Tien minuten later allemaal blije gezichten als hij terugkeert met een enorme doos gebak. “Vier je successen. Maak er een feestje van” adviseert Augustinus. Inderdaad. Zo werkt community building. Met heel veel gebak.

Ambitie
De ambitie met Studio BRUIS is groot. “Dat mag ook wel, want de sfeer was hier om te snijden” licht Karin Kuiper toe. “Toen ik een jaar geleden bij mijn vader op bezoek ging, wist ik niet hoe snel ik boven moest komen. Niemand groette, alleen maar norse blikken.” Studio BRUIS pakt hier uit met een heel arsenaal van deelprojecten. Allemaal voor en door bewoners:

  • Welkom in de Amstelflat
  • Ken je buren
  • De bruisende koffietafel
  • Amstel tuinactiviteiten
  • Computercursus voor bewoners
  • Gespreksavonden
  • Bewegen op licht en muziek
  • Ken je stad
  • Projectkrant / Huiskrant
  • Eethuis en theaterbezoek

Verbinden en open houden
Deze ideeën komen niet uit de lucht vallen, maar zijn de afgelopen tijd allemaal geopperd door bewoners, waarmee is gesproken in de aanloop naar het project. Voor sommige activiteiten nam de projectgroep het initiatief, maar even vaak stimuleerden zij bewoners om zelf een clubje of werkgroepje te vormen. De bedoeling is dat al deze BRUIS-kringen met elkaar worden verbonden. Een bewoner komt binnen bij activiteit A en kan gemakkelijk doorstromen naar activiteit B, enzovoort. Die gedachte is helemaal volgens BRUIS: stimuleer groepsvorming, maar hou het open en zorg voor uitwisseling tussen groepjes actieve bewoners. Juist die uitwisseling creëert een gevoel van gemeenschappelijkheid.

Budget Burgerkracht
Erma Tibben, regiomanager bij Mooiland, zegt in de eerste editie van de projectkrant Bruisende Amstelflat: “Mooiland is er trots op dat de Amstel is verkozen om de zogenaamde Bruismethode toe te passen en daarmee de zelfredzaamheid van bewoners te vergroten, zowel lichamelijk als sociaal. Vanuit het budget Burgerkracht ondersteunen wij dan ook dit project financieel en facilitair. We kijken reikhalzend uit naar de projectbevindingen en hopen dat deze methode straks uitgerold kan worden binnen overige complexen van Mooiland.” Een corporatie die met een budget Burgerkracht sociaal investeert in wooncomplexen 55+. Even onthouden.

"Wij hebben de wind mee"
Die koffietafel is een verhaal apart. Karin: “We wilden de bestaande, dagelijkse koffietafel transformeren tot een bruisende koffietafel. Dan hoef je niet apart te werven voor de Studio BRUIS ontmoetingsbijeenkomsten want je hebt al mensen aan tafel. Daar kun je op een informele manier onderwerpen aansnijden. De bestaande groep kan via de inzet van ons deelproject ‘Ken je buren’ uitgebreid worden.” Bewoner Evert Brouwer vult aan: “In de bestaande koffietafel zaten alleen maar dames. Die zaten ófwel te roddelen, ófwel te praten over pilletjes en poedertjes en meestal allebei.”
Ik moet denken aan Hendrik Groen. Ook zijn rebellenclub wilde in de recreatiezaal een pillen- en poedervrije koffietafel. Met een bordje erop: “Hier geen gepraat over ziektes en kwalen.” Een kleine revolutie. Een koffietafelrevolutie om precies te zijn. Maar ja, Groen is fictie, de Bruisende Amstel is echt. “Kun je dat mensen aandoen?” vraag ik voorzichtig. Bewoonster Geke Pronk vindt het niet zo moeilijk: “Ze moeten er maar aan wennen. Soms veranderen dingen gewoon, dan waait er een nieuwe wind. En wij hebben de wind mee. Klaar.” Zo. Die zit. Hoe zou dat aflopen?

Gordijnen open
Een half jaar later. Met Karin, Augustinus en bewoner Harry Smits kijk ik terug op de eerste fase van het experiment Studio BRUIS. Bruisend werd het. Burgemeester Oud opende het project en prees de initiatiefnemers in aanwezigheid van 80% van de bewoners. Daarna was de Amstelflat niet meer te houden. Er is nu een tuingroep van drie mannen en een autistische jongere, waarvan er inmiddels tien wonen in de flat. Ook dat geeft bruis. Enkele ouderen werpen zich al op alst buddy voor deze kwetsbare jongeren. Er is tai chi en computerles voor en door bewoners. Er wordt weer geklaverjast en gesjoeld. Er zijn filmavonden met goede films, “geen Lassie en Rintintin” aldus een opgeluchte Karin Kuiper. Er zijn lunchgroepjes en een maandelijkse feestavond met karaoke, dans en zang. Op een van die avonden bezorgde een altijd stille, teruggetrokken bewoonster iedereen kippenvel toen ze daar opeens ‘Non, je ne regrette rien’ van Edith Piaf stond te zingen in het licht van de discolampen. De avond liep door tot in de kleine uurtjes met twist, swing en rock & roll. Karin: “Late voorbijgangers bleven voor de ramen staan om naar binnen te kijken, zoiets hadden ze hier nog nooit gezien. Wij hielden expres de gordijnen open.” Onder jongeren in de buurt ging het de volgende dag als een lopend vuurtje: check, disco in de Amstelflat!

Bewoners worden losser
“Prachtig allemaal, maar hoe zit het nou met die koffietafel?” wil ik toch nog even weten. Harry Smits vat alles in drie woorden samen: “Bewoners worden losser.” Dat merkt hij aan de koffietafel. Harry: “Het was eerst maar een klein groepje van vijf, zes bewoners die zaten te praten. Een paar anderen zaten er stilletjes bij. Wij zijn erbij gaan zitten en bieden de gelegenheid om mee te praten over actuele onderwerpen. Eigen risico in de zorg. Wetsvoorstel Voltooid Leven. Dat raakt de mensen. Het gaat weer ergens over. Nu praat iedereen mee. Er schuiven mensen aan die we beneden nooit meer zagen. Zoals het echtpaar L., beide dik in de negentig! Nu zitten er toch al gauw een man of vijftien, zestien elke keer. Daar ben ik trots op.”

Heb jij ook ervaring of ideeen rond community building in 55+ wooncomplexen? Hoe maak je van een wooncomplex een bruisende gemeenschap? Reageer gerust!

Reacties






Vitale Wooncomplexen III. Zelf doen

Kees Penninx | 2017-01-21, 09:33

Een blog over gemeenschapvorming in wooncomplexen van senioren

In 1989 bouwde woningcorporatie Portaal wooncomplex de Dobbegaarde in de wijk Stevenshof te Leiden. Met 143 appartementen van ruim 55 vierkante meter biedt het gebouw woonruimte aan zelfstandig wonende senioren. De laatste vijf jaar zijn er veel verhuisbewegingen geweest. Een aantal bewoners van het eerste uur zijn overleden, anderen zijn verhuisd naar een instelling. Langzamerhand doet een nieuwe generatie 55+  zijn intrede en als het aan Portaal ligt, zien we de komende jaren ook flink wat alleenstaande 45-plussers neerstrijken in de Dobbegaarde. De nieuwe lichting brengt nieuwe brandstof om het vuurtje van bruisende Dobbegaarde gaande te houden.

Afnemende veerkracht
Adviseur Leefomgeving Karin de Goede van Portaal legt uit waarom deze corporatie meedoet aan het experiment Vitale wooncomplexen van Platform 31: ” Veel bewoners wonen hier vanaf het begin en zijn boven de 80. Hun mobiliteit wordt minder en mensen zijn daardoor vaker aangewezen op de directe woonomgeving. Maar hun veerkracht neemt af. Daarnaast is er de nieuwe instroom; we willen weten hoe deze relatief jonge senioren kunnen worden betrokken bij de woongemeenschap, zodat er weer een vitale en bruisende leefomgeving ontstaat waarin mensen elkaar weten te vinden. Wij hopen dat het experiment hieraan kan bijdragen.”

Het roer moet om
Als het aan bewoner Ferry van der Kaaij (66) ligt, gaat dat zeker lukken. Ferry is voorzitter van de bewonerscommissie en zet zich met hart en ziel in voor het gemeenschapsleven in de Dobbegaarde.  “Ik woon alleen en heb geen familie, maar ik zet me in voor de bewoners en krijg daar veel voor terug.” Ferry heeft zowat een dagtaak aan het bestuurlijk werk en het organiseren van talloze activiteiten. Dat mag wel ietsje minder, vindt hij: “Ik loop langzamerhand tegen mijn grenzen aan, ik word een dagje ouder. Het roer moet om. Als bewonerscommissie willen wij anders gaan werken. Niet meer allerlei activiteiten panklaar aanreiken. We willen mensen uit de consumentenstand halen. Alles werd hen aangereikt. Die tijd is voorbij. Wij gaan bewoners stimuleren om zelf activiteiten op te pakken. We willen de kring van actieve mensen veel groter maken.”

Clubcultuur
Het roer moest om, maar hoe? Op 19 april 2016 kwam de doorbraak, tijdens een heftige ALV. Daar werd afscheid genomen van het oude bestuur. Van der Kaaij: “Dat was een bestuur oude stijl, met centralistische trekken en ouderwetse statuten. Wij hebben een nieuwe stichting opgezet als uiting van een nieuwe filosofie. Niet het bestuur, maar de bewoners zijn de dragende kracht. Dat kan door bewoners te stimuleren om zich in eigen clubjes te organiseren rond gemeenschappelijke interesses.”

Dat is ook de kern van Studio BRUIS, beaam ik als ik aanschuif in ontmoetingsruimte de Soos voor een gesprek met de bewonerscommissie. Meer zelfwerkzaamheid, meer eigen clubjes, het klinkt mooi, maar is daar wel draagvlak voor, wil ik weten. Van der Kaaij: “Er was tijdens die avond vooral opluchting. Zo van: nu kunnen wij ook eens iets opzetten. Het waren altijd dezelfde mensen die actief waren. Anderen voelden zich daardoor uitgesloten. Nu kwamen er spontaan allerlei ideeën naar voren, zoals een reisclubje, een kookclubje, een wandelclubje, een zangclubje en een filmclub. Mensen wilden daarbij zelf de handen uit de mouwen steken. Graag zelfs.”

Bruisend middelpunt
Naast de keuze om te gaan inzetten op het faciliteren van zelfwerkzame clubjes, heeft het nieuwe bestuur nóg een keuze gemaakt: de Dobbegaarde wordt het ‘bruisend middelpunt’ van de buurt. “Er worden nu al meer contacten gelegd met bewoners uit de omliggende wijk; dat willen we opvoeren,” aldus van der Kaaij. Het oog valt dan met name op de torenflats en het wooncomplex aan de nabij gelegen Annie Romeinsingel, eveneens bezit van Portaal. Deze complexen beschikken niet over een gemeenschappelijke ruimte. Alle bewoners uit de buurt zijn welkom bij de activiteiten in de Soos. Van der Kaaij: “We denken aan een zakgeldproject met jongeren. Verder kunnen de bridgeclub en de klaverjasclub wel wat nieuwe leden gebruiken. Dat moet je open gooien. ‘Alleen voor de Dobbegaarde’ werkt niet meer,” stelt Van der Kaaij. Hij vervolgt: “Meer activiteiten in de Soos betekent bovendien ook meer inkomsten waar je weer leuke dingen van kunt doen.”

Minder klachten, meer ideeën
Van der Kaaij: “Er wonen hier veel mensen die allemaal wel een of ander talent hebben. Bijvoorbeeld hulp bij het invullen van belastingformulieren. Daar is grote behoefte aan want een aantal ouderen is niet digitaal. De nieuwe garde bewoners verbindt zich niet meer voor jaren aan een bestuurlijke commissie. Maar voor zoiets als een clubje belastinghulp zijn ze wel te porren. Dat is de toekomst.” Karin de Goede ziet het met genoegen aan. Zij ondersteunt de bewonerscommissie bij het ontwikkelen van het project en de beoogde omslag. “Sinds we met Studio Bruis zijn gestart hebben we een nieuwe beweging in gang gezet. De bereidheid om te helpen is veel groter”, aldus de Goede. “Mensen kunnen meedoen aan kleine, overzichtelijke dingen. Dan zeggen ze gemakkelijker van oké, laat ik ook eens wat doen. Het wordt leuker voor ze. Dat werkt. Voor het eerst hoor ik tijdens een ALV niet alleen maar klachten; nu komen er ook mensen met ideeën. Natuurlijk nemen we klachten nog steeds serieus, maar met ideeën kom je echt verder.”

Hollandse Liedjesavond
Zelfwerkzaamheid rond eigen interesses dus. Als voorbeeld noemt commissielid Coby Tegelaar (65) mevrouw L. “Een 45-plusser die hier nu een half jaar woont. Zij liet zich niet vaak zien, maar dit jaar was ze aanwezig bij het tuinfeest. Zij zat aan tafel bij een groepje, waar mensen op een gegeven moment Hollandse liedjes begonnen te zingen. Marie-Anne Weber en zo. Loopt ze opeens naar de microfoon en gaat ze een lied staan zingen. Iedereen dolenthousiast natuurlijk, hartelijk applaus. Een paar dagen later horen we van mevrouw L. dat ze samen met haar man een zangfeest met Hollandse liedjes wil organiseren. Dat hebben ze gedaan en het was een enorm succes. Zeventig man in de zaal, ook veel familie en mensen uit de buurt. Alles deden ze zelf, de aankleding, het programma, de tent buiten opzetten met behulp van bewoners die graag een handje kwamen helpen. Ook de flyers hebben ze helemaal zelf gemaakt.”

Alleenstaande mannen
Die omslag lijkt aardig te lukken, daar mogen jullie best trots op zijn, geef ik mee. Wat wordt de volgende stap? Ferry van de Kaaij: “We willen meer diversiteit van activiteiten. Ik zie bijvoorbeeld dat er nogal wat alleenstaande mannen zijn. Ze zijn niet in beeld. Komen nooit eten in de Soos. Je ziet ze nooit bij het tuinfeest, of bij het kaarten.  Het zijn van die stille groepen. Je bereikt ze niet door al weer een nieuw aanbod. Je moet contact leggen. Een praatje aanknopen in de tuin of op de galerij. Vertrouwen winnen. Niet teveel ineens willen. Na een paar keer zegt zo’n man opeens: ‘Ik heb vroeger altijd gevist, zou dat best nog eens willen doen met een vismaatje of zo. Dan heb je een haakje, een aangrijpingspuntje. Dan kun je zeggen, goh, ik ken ook nog wel een visliefhebber, zal ik die eens…?”

Steeds gewilder
Karin de Goede: “Als corporatie merken wij dat de Dobbegaarde dankzij het Bruisproject steeds gewilder wordt als woonlocatie. Die mooie binnentuin is leuk, maar de goede sfeer geeft de doorslag. Wij hebben in Leiden meer complexen in ons bezit, vaak mooier gelegen, grotere appartementen, meer voorzieningen in de buurt. Maar we zien nu oudere woningzoekenden die de voorkeur geven aan de Dobbegaarde. Het gaat blijkbaar als een lopend vuurtje: ‘Daar is een goede sfeer, daar gebeurt iets.’ Voor ons als corporatie is dat ontzettend fijn.” Coby Tegelaar beamt: “Voor ons als bewoners is dat ook fijn. Sfeer moet je zelf maken. De sfeer ontstaat omdat we het zelf doen. Zelf doen is leuker. Er zit geen andere organisatie achter, die het allemaal voor ons bedenkt. Dat is heel bevredigend. Alles gebeurt ook veel informeler. Wij zien elkaar op de galerij en hebben dingen snel geregeld. Dat scheelt weer een vergadering in je agenda. Die tijd kunnen we beter besteden.”

Heb jij ook ervaring of ideeen rond community building in 55+ wooncomplexen? Hoe maak je van een wooncomplex een bruisende gemeenschap? Reageer gerust!

Reacties